یه زمانی که حالا خیلی هم قبل نیست روزی بالای 20 ساعت وقت میذاشتیم واسه این کارا. ایمیل درست کن. وبلاگ درست کن. لینک بزن با بقیه. متن پیدا کن. عکس آپلود کن. اون هم با اینترنت دایل آپ. خیلی وقتا گذاشتن یه متن بالای یه ساعت طول می کشید و خیلی وقتاهم با اون سرعت این صفحه اصلا بالا نمیومد که بشه چیزی تایپ کرد. بعد حالا فکر کردیم میشه ازش پول هم در بیاریم. اما نمی شد. با اون امکانات حقیقتا خیلی سخت بود اما یه نکته ی مثبتی که داشت این بود که اونایی که کارشون خوب بود و شناخته می شدند، واقعا زحمت کشیده بودن. واقعا حسابی بودن. الآن دور دور اوناییه که تو اینستا لودگی میکنن و خوب پول در میارن. گاهی حس میکنم اونهمه زحمت واسه این وبلاگ مثل کندن یه تونل عمیق تو یه بیابون خیلی خلوت بود. تلاشی که هیچوقت قرار نبود دیده بشه یا چه میدونم به گنجی برسه و بالاخره هم یه روز قبل اینکه کسی پاش به اون بیابون برسه یه زلزله میاد و همه چی رو مثل روز اول میکنه و به ریش طرف میخنده. طوری که انگار اصلا از همون اولش هم چیزی نبوده.